Het Heilige Geest Klooster van de Roze Zusters in Steyl

Iedereen op Steyl kent de Roze Zusters. Maar wie kent ze echt? De religieuzen leven een bijzonder leven. Aan de basis ervan lag een keuze die anno nu slechts weinigen maken. De keuze om je terug te trekken uit de wereld en te gaan leven in een klooster dat naar binnen is gericht. Je dagen en vaak ook nachten te vullen met bidden en werken.

In de volksmond worden ze Roze Zusters genoemd vanwege hun roze habijt. Wanneer er gewerkt wordt in de tuin of keuken hebben de zusters overigens een blauw kleed aan. Buiten het klooster, bij bijvoorbeeld een bezoek aan de tandarts of dokter, draagt men onopvallend, stemmig grijs.

In 1896 stichtte Arnold Janssen een contemplatieve congregatie. Sinds eeuwen is het kloosterleven verdeeld in actief en contemplatief. De contemplatieven leiden een leven geheel gewijd aan het zoeken van God. Het is een combinatie van bidden en werken voor het levensonderhoud, van ora et labora. Vaak verblijven ze hun hele kloosterleven op één plek. De roze zusters van Steyl heten officieel: de Slotzusters Dienaressen van de Heilige Geest van de Altijddurende Aanbidding. Inderdaad, een mondvol.

De zusters leven in streng slot, wat wil zeggen in stille teruggetrokkenheid en afzondering. Contact met de buitenwereld gaat vooral schriftelijk. Een klassieke brief is het meest geëigend, maar een email is ook mogelijk. Want er is internet in het klooster. Hun contact met familie beperkt zich veelal tot enkele Skype-verbindingen per jaar. Een televisie is er ook. Er wordt hoogst zelden naar gekeken, alleen als de paus erop is of leden van het Koninklijk Huis.

Wie een zuster wil spreken, wordt van haar gescheiden door traliewerk. Centraal in hun persoonlijk en gemeenschappelijk leven staat het gebed. Voor het altaar in de kloosterkapel bidden de zusters bij toerbeurt. ´s Nachts lossen de religieuzen elkaar om het uur af, overdag om het half uur. De dag begint om kwart voor vijf en eindigt om negen uur ´s avonds. Naast meditatie, eucharistieviering en gebed, wordt de dag gevuld met werk in klooster en tuin en ontspanning.

Met de bouw van het klooster van de roze zusters werd begonnen in december 1912. De eerste steen is afkomstig uit de catacombe van Sint-Agnes in Rome. In de zomer van 1914 betrokken ze hun nieuwe huis, dat is ontworpen door pater Bruno Moechel en waaraan talloze broeders van het Missiehuis hebben gewerkt. Boven de ingang is een beeltenis aangebracht van de heilige Geest, symbolisch voorgesteld als duif. Het opschrift luidt: ‘Onder de schaduw van uw vleugels wonen wij’. Links en rechts ervan staan de aartsengelen Michaël en Gabriël.

Als we het bordje Kapel volgen, komen we uit in een voor het publiek toegankelijke, modern ingerichte zijvleugel van de kloosterkapel. Door het traliewerk hebben we zicht op het priesterkoor en een gedeelte van de koorbanken, waarin de zusters plaatsnemen voor gezamenlijke vieringen. In de kapel heerst volledige stilte, wat alle bezoekers dienen te respecteren. De sfeer is heel bijzonder. Voor veel mensen uit de omgeving is dit een oord van bezinning en verdieping.