’t Kerkepäörtje is ein oase van weldadige rös in de binnestad. Euver rös gespraoke, ein soort van euvertreffende trap is de ieëwige rös. Generaties Venlonaere hebbe eur dierbare euverlejene dao begrave. ’t Kerkhaof in hertje stad is wies in ’t begin van de negetieënden ieëw in gebroek gewaes. In 1820 kwaam ein nieje begraafplaats boete de stadsmore.
In 1910 trof me beej graafwerkzaamhede in ’t Kerkepäörtje fragmente van historische graafkruutse aan. Zeej zien naohaer gemetseld in de ziegevel van de kerk. Eine gas jaor truuk is op initiatief van de gemeinte de graafstèle van Carolus Schrijnen (1797-1870) geplaats op ‘t Kerkepäörtje. Weej vinde ’t graafmonument beej de zie-ingangk van de Martinusbasiliek.
Schrijnen woort in 1829 beneump tot pestoeër van de Sint-Martinusparochie. Veer jaor later woort hae d’n iersten daeke van Venlo. Hae waas einen energieke, gedreve man. Gans ónumstreje waas de pestoeër-daeke aevel neet. Hae waas rechlienig in de geluifslier. Atheïste, vreejmetselaers en…. vastelaovesvierders woorte door ‘m vanaaf de praekstool verketterd. Zoeë zoel hae oeëts op eine vastelaoveszóndaag oet ziene zakdook eine schedel teveurschien hebbe gehaold. De kerkgengers krege te hure, det doeëje zich in ’t heejnaomaols zoele mótte verantwaorde veur eur gedraag. Wae vastelaovend in Venlo had gevierd, zoel sebiet nao de hel waere verweze.















