Eintritt
Precies een week voordat de vastelaovend losbarst, ondergaat de Klaasstraat een carnavaleske metamorfose: de Klaasstraat wordt Prônkstraot. In de middag komen steeds meer prachtig uitgedoste vastelaovesvierders er samen. Ze lopen de straat op en af om te pronken en zich te laten bewonderen. Hier en daar worden kleine sketches opgevoerd. Het is geen geregisseerde optocht, eerder verkleedkunst en spontane kleinkunst. Op verschillende plekken spelen joekskapellen. In café Take Five wordt het muzikale erfgoud van de Venlose vastelaovend op vinyl gedraaid en woord voor woord meegezongen. Sla je ogen eens ten hemel, wanneer je op Prônkzaoterdaag voor Take Five aan de buitenbar staat. Je blik glijdt langs een gevel uit het midden van de zestiende eeuw. Wat valt op? Wederom köpkes, maar nu van bijna vijf eeuwen geleden die uiteenlopende gemoedstoestanden verbeelden.
Voor wie het carnaval te druk vindt, is het Prônke een alternatief. Voor anderen is Prônkzaterdag een prelude op de vastelaovend, zeg maar de warming up. Het Prônke ontstond begin jaren negentig en was een initiatief van twee onderneemsters aan de Klaasstraat. Al gauw groeide het uit tot een volwaardige Venlose carnavalstraditie.
In het epoque van vóór de lokale tv en de sociale media togen nieuwsgierigen naar de Klaasstraat om in de etalage van Foto Kino Linders de staatsieportretten te bekijken van de juist uitgekomen hoeëgheid en het dreejspan. Mede dankzij de Jocus-omèrta was en is de naam van de nieuwe stadsprins het best bewaarde geheim van Venlo. Nou ja, best bewaarde geheim? In de aanloop naar het Hofbal is het Prinseraoje een geliefd conversation piece onder Jocusologe. De gangen van vermoedelijke prinsen worden nauwlettend gevolgd. Het bezoek aan bijvoorbeeld een kapper wordt gezien als aanwijzing en onmiddellijk via sociale media gedeeld. Het Prinseraoje werd geïnstitutionaliseerd door de stadscolumnist Funske, die voor het eerst in 1996 in het Dagblad voor Noord-Limburg verscheen.
Even een sprong terug in de tijd, naar de vastelaovend in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Kinderen kregen hun pèkske aan en werden geschminkt. Men hield een kurk in het vlammetje van een kaars. Met het afgekoelde roet dat zich op de kurk had gevormd, werd een mooie krulsnor getekend. Voilà, klaar. Aan schminken werd kortom minimale aandacht besteed. Make up werd ook buiten de vastelaovesdagen al gauw als ongepast ervaren. Een jongedame die zich té uitbundig opmaakte, werd in het Venloos een verfdoeës genoemd. Anno nu is schminken tot kunst verheven. Wie wil gaan prônke, wordt geschminkt. Josje Wolters van de Just For Fun Shop aan de Klaasstraat is grootmeesteres schminken.
In januari 2022, in de staart van corona, vroeg de gemeente aan vier jonge theatermakers om een voorstelling te creëren met als onderwerp Venlo als geliefde stad. Karlijn van Kruchten dacht meteen aan de vastelaovend, in haar ogen de dagen dat iedereen écht zichzelf kan zijn. Als jong meisje wilde ze al de rol van prinses carnaval bekleden. In een galerie aan de Klaasstraat verzorgde ze een performance, waarin ze aandacht vroeg en kreeg voor de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen tijdens vastelaovend. Omdat door de pandemie vastelaovend in georganiseerde vorm niet door kon gaan en er dus geen stadsprins was, greep Karlijn haar kans. Als apotheose van haar voorstelling installeerde zij zich tot allereerste stadsprinses. De theatersolo was een stap voorwaarts richting gendergelijkheid en zorgde voor landelijke en lokale ophef, bewondering maar ook weerstand.





















