Eintritt
’t Kerkepäörtje is een oase van weldadige rust in de binnenstad. Over rust gesproken, een soort van overtreffende trap is de eeuwige rust. Generaties Venlonaren hebben hun dierbare overledenen er begraven. Het kerkhof in hartje stad is tot in het begin van de negentiende eeuw in gebruik geweest. In 1820 kwam een nieuwe begraafplaats buiten de stadsmuren.
In 1910 stuitte men bij graafwerkzaamheden in ’t Kerkepäörtje op fragmenten van historische grafkruisen. Ze zijn nadien gemetseld in de zijgevel van de kerk. Enkele jaren geleden is op initiatief van de gemeente de grafstèle van Carolus Schrijnen (1797-1870) geplaatst op ‘t Kerkepäörtje. We vinden het grafmonument bij de zijingang van de Martinusbasiliek.
Schrijnen werd in 1829 benoemd tot pastoor van de Sint-Martinusparochie. Vier jaar later werd hij de eerste deken van Venlo. Hij was een energieke, gedreven man. Geheel onomstreden was de pastoor-deken echter niet. Hij was rechtlijnig in de geloofsleer. Atheïsten, vrijmetselaars én… vastelaovesvierders werden door hem vanaf de preekstoel verketterd. Zo zou hij ooit op een vastelaoveszondag uit zijn zakdoek een schedel tevoorschijn hebben gehaald. De kerkgangers kregen te horen, dat doden zich in het hiernamaals zouden moeten verantwoorden voor hun gedrag. Wie vastelaovend in Venlo had gevierd, zou onverwijld naar de hel worden verwezen.















